Resenteeism: Οι εργαζόμενοι που έμειναν… αλλά έχουν “φύγει” εδώ και καιρό

Δεν παραιτούνται.
Δεν διαμαρτύρονται απαραίτητα.
Δεν σταματούν να κάνουν τη δουλειά τους.
Δείχνουν λειτουργικοί και αποτελεσματικοί.

Συνεχίζουν να εμφανίζονται στα meetings, να απαντούν στα emails και να ολοκληρώνουν τις υποχρεώσεις τους καθημερινά. Κι όμως, κάτι έχει αλλάξει.

Η σύνδεσή τους με τη δουλειά έχει χαθεί.

Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότερο συζητάμε για το burnout, το quiet quitting και την ψυχική υγεία στον χώρο εργασίας. Σήμερα, όμως, αναδύεται ένα νέο φαινόμενο που ίσως είναι ακόμη πιο δύσκολο να εντοπιστεί: το resenteeism.

Πρόκειται για την κατάσταση όπου ένας εργαζόμενος παραμένει στη θέση του, αλλά συναισθηματικά έχει ήδη απομακρυνθεί. Δεν μένει επειδή είναι ικανοποιημένος ή επειδή νιώθει ότι εξελίσσεται. Μένει επειδή φοβάται την αλλαγή, επειδή δεν βλέπει εναλλακτικές ή επειδή έχει κουραστεί τόσο, που ακόμη και η σκέψη μιας νέας αρχής μοιάζει εξαντλητική.

Και αυτή η σιωπηλή αποσύνδεση φαίνεται να γίνεται όλο και πιο συχνή.

Γιατί συμβαίνει τώρα;

Ο σύγχρονος εργαζόμενος βρίσκεται διαρκώς σε μια κατάσταση προσαρμογής. Νέες τεχνολογίες, υβριδικά μοντέλα εργασίας, αβεβαιότητα στην αγορά, πίεση για συνεχή απόδοση και η αίσθηση ότι πρέπει πάντα να είναι διαθέσιμος.

Παράλληλα, πολλοί άνθρωποι αισθάνονται ότι η προσπάθειά τους δεν αναγνωρίζεται ουσιαστικά. Δεν λείπουν μόνο οι αυξήσεις ή οι ευκαιρίες εξέλιξης. Συχνά λείπει κάτι βαθύτερο: η αίσθηση νοήματος, η ανθρώπινη σύνδεση και η εμπιστοσύνη.  Το να νιώθεις και να εισπράττεις συναισθηματικά ότι εκτιμάται η αξία σου.

Όταν ένας εργαζόμενος νιώθει ότι ακούγεται μόνο όταν υπάρχει πρόβλημα, ότι η δουλειά του αντιμετωπίζεται σαν δεδομένη ή ότι η καθημερινότητά του περιορίζεται σε διαρκή πίεση χωρίς ουσιαστική υποστήριξη, η απογοήτευση συσσωρεύεται σιωπηλά.

Και κάπως έτσι, παραμένει… αλλά χωρίς πραγματική παρουσία.

Το πρόβλημα δεν είναι πάντα ορατό

Ίσως αυτό να είναι και το πιο δύσκολο σημείο για πολλές εταιρείες και leaders.

Ο εργαζόμενος που παραιτείται δίνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα. Ο εργαζόμενος όμως που έχει αποσυνδεθεί συναισθηματικά μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί “κανονικά” για μήνες ή και χρόνια.

Μόνο που σταδιακά:

• μειώνεται η δημιουργικότητα,
• χάνεται η πρωτοβουλία,
• περιορίζεται η συνεργασία,
• αυξάνεται η εσωτερική κόπωση της ομάδας.

Οι άνθρωποι σταματούν να προτείνουν ιδέες, να διεκδικούν, να εμπνέονται. Κάνουν όσα χρειάζεται και τίποτα περισσότερο.

Όχι επειδή δεν ενδιαφέρονται γενικά για τη δουλειά τους, αλλά επειδή κάποια στιγμή σταμάτησαν να πιστεύουν ότι η προσπάθειά τους έχει πραγματικό αντίκτυπο.

Τι ζητούν πραγματικά οι εργαζόμενοι σήμερα;

Συχνά θεωρούμε ότι οι άνθρωποι αναζητούν μόνο καλύτερους μισθούς, περισσότερα benefits ή ευελιξία. Φυσικά και αυτά έχουν σημασία. Όμως πλέον δεν αρκούν από μόνα τους.

Οι εργαζόμενοι θέλουν να αισθάνονται ότι:

• η δουλειά τους έχει νόημα,
• η φωνή τους μετράει,
• μπορούν να εκφραστούν χωρίς φόβο,
• εργάζονται σε ένα περιβάλλον με σεβασμό, εμπιστοσύνη, κίνητρα.

Θέλουν leaders που επικοινωνούν ανθρώπινα, όχι μόνο λειτουργικά. Που ακούν πραγματικά και δεν εμφανίζονται μόνο όταν υπάρχει πίεση ή στόχος.

Σε μια εποχή όπου όλα αλλάζουν γρήγορα, η ανθρώπινη σύνδεση ίσως είναι το πιο σημαντικό στοιχείο που κρατά μια ομάδα ζωντανή.

Ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση σήμερα να μην είναι η διατήρηση των εργαζομένων

Αλλά η διατήρηση της εμπιστοσύνης, της ενέργειας και της συναισθηματικής τους σύνδεσης με αυτό που κάνουν.

Γιατί ένας άνθρωπος μπορεί να βρίσκεται καθημερινά στη θέση του και ταυτόχρονα να έχει αποχωρήσει εσωτερικά εδώ και πολύ καιρό.

Και καμία εταιρεία δεν μπορεί να εξελιχθεί πραγματικά όταν οι άνθρωποί της έχουν σταματήσει να πιστεύουν σε αυτήν.

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Afrahi, B., Blenkinsopp, J., Fernandez de Arroyabe, J. C., & Karim, M. S. (2022). Work disengagement: A review of the literature. Human Resource Management Review, 32(2). https://doi.org/10.1016/j.hrmr.2021.100822

Demerouti, E., Le Blanc, P. M., Bakker, A. B., Schaufeli, W. B., & Hox, J. (2009). Present but sick: A three-wave study on job demands, presenteeism and burnout. Career Development International, 14(1), 50–68. https://doi.org/10.1108/13620430910933574

Hungerford, C., Jackson, D. and Cleary, M. (2025). Quiet Quitting, Resenteeism and Other Forms of Disengagement: What Are the Answers for Nurses?. J Adv Nurs, 81: 2855-2857. https://doi.org/10.1111/jan.16574

Maslach, C., & Leiter, M. P. (2016). Understanding the burnout experience: Recent research and its implications for psychiatry. World Psychiatry, 15(2), 103–111. https://doi.org/10.1002/wps.20311

Miraglia, M., & Johns, G. (2016). Going to work ill: A meta-analysis of the correlates of presenteeism and a dual-path model. Journal of Occupational Health Psychology, 21(3), 261–283. https://doi.org/10.1037/ocp0000015